WIELS & Botanique:
03/02/2012
Alina Szapocznikow Sculpture Undone 1955 – 1972in WIELS
Deze overzichtsexpositie van de ( relatief ) onbekende Poolse kunstenares Szapocnikow viel samen met het Poolse voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie en was tevens haar eerste tentoonstelling buiten Polen. Het hele gebeuren kwam er als samenwerking tussen het Moma, Warchau – Moma, New York en Hammer Museum van Los Angeles.Tenslotte zal de tentoonstelling van Brussel reizen naar het Wexner Centre for Arts in Ohio.
Allemaal klinkende plaatsen en namen voor een expositie die – laat ons eerlijk zijn – middelmatig is. Het hoofdaccent ligt op haar experimentele werk. Vaak provocatief (voor zijn tijd, althans) en onrustbarend. Het oeuvre van Szapocznikow wekt soms afschuw op. Het verbaast niet dat ze een overlevende van de Holocaust is. Op dit punt zijn haar werken het sterkst en meest confronterend. In het licht daarvan, vervallen haar andere kitscherige objecten. Dat ze de stap zet richting surrealisme en pop-art is een logische verderzetting van haar carrière maar dat mag geen excuus zijn om verschrikkelijk wansmakelijke lampjes, bloembakjes en sculpturen te realiseren. In het ene werk wil ze duidelijke een pijn uiten of een nieuwe vorm onderzoeken – in het andere wil ze iets mooi ervan maken en vervalt de diepere betekenis ervan. Het verwordt tot een simpel consumptie artikel. Hierin ligt het grote verschil met Louise Bourgeouis, waaraan Szapocnikow duidelijk gelieerd is. Evenals haar Franse tegenhangster speelt het menselijke lichaam en vooral de persoonlijke fysiek een voorname rol. Hiervan is het 'Bellies' standbeeld een voorbeeld, bij Louise hangt er echter een diepere mystiek die bij deze beelden gemist worden; Je hebt het gevoel dat het allemaal al eens gedaan is. Ondanks deze kritiek zijn er tal van pareltjes te ontdekken.Haar tekeningen en studies op papier zijn duidelijke bewijzen van artistieke visie. Ook de befaamde foto's van kauwgommen die Alina Szapocznikow voorstelt als mini ruimtelijke werkjes sluiten hierbij mooi aan.
Wunderkamer: cabinet des curiosités contemporain
met: Pascal Bernier, Ulrike Bolenz, Charley Case, Eric Croes, Wim Delvoye, Laurence Dervaux, Yves Dethier et Olivia Droeshaut, Jacques Dujardin, Jan Fabre, Alessandro Filippini, Manu Geerinck, Roberto Kusterle, Alexandra Leyre Mein, Jean-Luc Moerman, Michel Mouffe, Vincent Solheid, William Sweetlove, Bénédicte van Caloen, Patrick van Roy, Sofi van Saltbommel
De Botanique is één van de leukste tentoonstellings- en voorstellingsruimtes in Brussel. Het aanleunende park is aangenaam om te wandelen en de ideale ontsnapping van de drukke binnenring die er langs zoeft. De oude serres zijn een architecturale streling voor het oog, spijtig genoeg niet 100 % onderhouden zoals het zou moeten. Een beetje zoals met alles in Brussel.
Het museum is een al bij al kleine ruimte waar af en toe prachtige exposities plaatsvinden en ontdekkingen kunnen gedaan worden. De donkere, gesloten zaal is op de maat geschreven om een rariteitenkabinet in te uitbouwen.
De Wonderkamers, ontstonden uit een verlangen naar exotisme in de Renaissance. Ze vormen de basis voor de hedendaagse natuurgeschiedenis-, kunst- en etnologische musea. Dat ontembare verlangen naar het 'andere' leeft nog steeds verder in eenieder van ons en is nog steeds een bron van inspiratie. Waarom gaan we op reis? Naar de cinema of een kunstgalerie?
In deze tentoonstelling werd je overwelmd door talloze objecten, foto's, glasramen etc. Heel leuk, deze verborgen schattenkamer. Maar is het kunst? Of eerder 'spielerei'? Bovendien waren er hier en daar werken waarvan je de originaliteit in vraag kan stellen...
